Dus, ja. Een ‘blog’ / website. Waar je zelf dingen moet schrijven. Lastig. Fun fact: Dit is al de zoveelste ‘poging’. Vaak is het opzetten van de site zelf het leukste deel, om vervolgens de twee verhalen te schrijven die in mijn hoofd zitten, er vervolgens niks meer mee te doen, en na een jaar is ie weer weg. Gaat dit anders zijn? Geen idee (spoiler: denk het niet).

Schrijven dus. Misschien dat dit voor sommige mensen ‘moeiteloos’ gaat. Voor mij is dat anders. Eén van de redenen is dat ik moeite heb om mijn gedachten te verbaliseren. Mijn gedachten zijn niet altijd in tekst, maar kunnen ook in beeld, geluid, kleur, gevoel, etc. zijn. Om dit te vertalen, probeer ik een verbaal ‘beeld’ te creëren wat dezelfde boodschap en scherpte heeft als de gedachte. Alsof je de Mona Lisa aan iemand uit probeert te leggen puur door het schilderij te beschrijven. Lastig. Ook bestaan de woorden / concepten die ik nodig heb niet altijd, of kan ik ze niet vinden (dit laatste is vooral een dingetje als ik vermoeid ben). Soms kan ik dit oplossen door woorden uit een andere taal te lenen. Een andere oplossing is, zoals je al hebt gemerkt, het gebruik van ‘ ‘ (aanhalingstekens) om aan te duiden dat dit niet het precieze woord is wat ik zoek, of door het meerdere mogelijkheden / opties te geven.

Een tweede obstakel is communicatie, oftewel het overbrengen van je verbale boodschap aan een ontvanger. Welke woorden kent je ontvanger? Welke betekenis hebben deze woorden voor je ontvanger? Betekent mijn ‘idyllisch’ hetzelfde als bij jou? Welk woorden zijn emotioneel geladen, en op welke manier? Woorden zijn vage aanduidingen voor subjectieve concepten. Het is lastig om een gedetailleerd beeld te communiceren met zulke ruizige tools. Neem hierbij mee dat mijn denkwereld vaak wezenlijk anders is dan dat van de meeste andere mensen waardoor die lang niet altijd intuïtief toewerken naar wat ik bedoel (meer hierover later in andere posts).

Deze constante ‘miscommunicatie’ geeft druk. Ik heb geleerd dat mijn intuïties en gevoelens soms niet ‘kloppen’ (lees: naar de normen van de ontvanger, welke niet onfeilbaar is). Hierdoor is elke poging tot communicatie eng, want voor je het weet zeg je weer wat ‘verkeerds’. Als je dan iets zegt, dan moet het perfect duidelijk zijn. Op die manier ben je veilig. Maar ja, de vaagheid van taal verhindert dit. En helaas communiceren de meeste mensen niet in code / wiskunde. Hieraan verwant is mijn generieke angst om fouten te maken. Dus niet alleen in de boodschap, maar ook in de grammatica, spelling, etc. Iets op (digitaal) papier zetten maakt je kwetsbaar. En als je geen fundament hebt om op terug te vallen, een ‘zelf’ waar je om geeft, dan is elke fout een meltdown. Ow ja, en dat stigma dat aan ‘hoogbegaafd’ hangt. Later meer hierover (spoiler: mensen zijn dom, inclusief diegenen die veel punten scoren op een IQ-test).