Nee.

Tenminste, niet in mijn wereld. Escapisme zou ik definiëren als de neiging tot / actief ontvluchten van de werkelijkheid. Het beeld dat ik voor mij zie is dat van een nare, onwenselijke realiteit, waaraan je wilt ontsnappen door je terug te trekken in je eigen mentale wereld. Als voorbeeld zie ik een kind in een onveilige situatie (ruziënde ouders, oorlog, etc.) dat zich terugtrekt in een fantasiewereld waar dingen wel fijn en veilig zijn.

Droomzucht is anders. Het verschil zit ‘m in de locatie en intentie. Escapisme heeft als doel het ontsnappen van de werkelijkheid: de vlucht naar de mentale wereld is het gevolg. Droomzucht is de neiging om te mogen dromen, waarbij ontsnapping aan de werkelijkheid het gevolg is. In dit licht is escapisme negatief, gedreven door iets wat je niet wilt. Droomzucht is positief, gedreven door iets wat je wel wilt. Intention matters.

Droomzucht hangt voor mij heel erg samen met het concept van positieve desintegratie. Je ziet een wereld, een systeem, een matrix van mogelijkheden die prettiger / beter / fijner / optimaler is dan de huidige versie van de werkelijkheid die je ervaart. Dat gat tussen wat is en wat zou kunnen zijn is de drijfveer van droomzucht. Hier komt het ook verschil met escapisme om de hoek kijken: Escapisme voelt voor mij als ‘alles is beter dan hier’. Droomzucht vraagt een actievere insteek, namelijk ‘daar is het beter dan hier’.

Net als escapisme hoeft droomzucht niet negatief te zijn. Het intern kunnen vormen van een wereld waar je naartoe wilt is de visie die nodig kan zijn om de huidige staat van het bestaan gericht bij te sturen. Ja, het heeft geen direct economisch nut, dus het zal binnen de huidige psychologie wel als ‘stoornis’ kunnen worden omschreven, maar het mogen dromen dat dit ook anders kan is… Juist.